Κατανόηση της Έκθεσης Νερού σας - Sidon Water

ANΔΡΟΜΑΧΗΣ 211 - ΚΑΛΛΙΘΕΑ 163 73

Κατανόηση της Έκθεσης Νερού σας

Η αλκαλικότητα είναι ένα μέτρο της ικανότητας του νερού να εξουδετερώνει τα οξέα και είναι σημαντική κατά την αποσκλήρυνση. Η αλκαλικότητα είναι αποτέλεσμα της παρουσίας διττανθρακικών, ανθρακικών και υδροξειδίων του ασβεστίου, του μαγνησίου και του νατρίου. Η αλκαλικότητα και η ολική σκληρότητα είναι συνήθως σχεδόν ίσες σε συγκέντρωση (όταν και οι δύο αναφέρονται σε mg/l CaCO3) επειδή σχηματίζονται από τα ίδια μέταλλα. Εάν η αλκαλικότητα είναι πολύ μεγαλύτερη από την ολική σκληρότητα, αυτό μπορεί να σημαίνει ότι το νερό σας έχει περάσει από αποσκληρυντή νερού. Εάν η αλκαλικότητα είναι πολύ μικρότερη από την ολική σκληρότητα, μπορεί να υποδηλώνει αυξημένα επίπεδα χλωριόντων, νιτρικών ή θειικών. Το νερό με χαμηλά επίπεδα αλκαλικότητας (λιγότερο από 150 mg/l) είναι πιο πιθανό να είναι διαβρωτικό. Το νερό με υψηλή αλκαλικότητα (μεγαλύτερη από 150 mg/l) μπορεί να συμβάλει στην εμφάνιση αλάτων.

Η αμμωνία χρησιμοποιείται στην παραγωγή λιπασμάτων και ζωοτροφών, καθώς και στην παραγωγή πλαστικών, χαρτιού, καουτσούκ κ.λπ. και βρίσκεται φυσικά στο νερό. Επίπεδα υψηλότερα από περίπου 0,1 mg/l υποδηλώνουν συνήθως μολυσμένο νερό.

Το βόριο απελευθερώνεται στον αέρα, το νερό ή το έδαφος όταν τα εδάφη και τα πετρώματα υφίστανται φυσικές αλλαγές. Σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας, η κατευθυντήρια γραμμή για το επίπεδο βορίου στο πόσιμο νερό είναι 2,4 mg/l.

Το σκληρό νερό είναι νερό που περιέχει διαλυμένα μέταλλα, κυρίως ασβέστιο και μαγνήσιο. Το νερό που περιέχει ανθρακικό ασβέστιο σε συγκεντρώσεις κάτω των 100 mg/l θεωρείται γενικά μαλακό, 101-200 mg/l μέτρια σκληρό, 201-275 mg/l σκληρό και πάνω από 275 mg/l πολύ σκληρό.

Η ανθρακική σκληρότητα είναι ένα μέτρο της σκληρότητας του νερού που προκαλείται από την παρουσία ανθρακικών (CO2-3) και διττανθρακικών (HCO-3) ανιόντων. Παράγει αλκαλικότητα και σχηματίζει άλατα στις εγκαταστάσεις ζεστού νερού ως αποτέλεσμα της σκληρότητας σε συνδυασμό με το ασβέστιο και το μαγνήσιο.

Τα χλωριούχα άλατα συνδέονται συνήθως με την περιεκτικότητα σε αλάτι και την ποσότητα των διαλυμένων μετάλλων στο νερό. Επίπεδα μικρότερα από 10 mg/l είναι επιθυμητά και το συνιστώμενο όριο για αυτά είναι 250 mg/l. Πάνω από αυτό το επίπεδο μπορεί να προκαλέσουν αλμυρή γεύση και διάβρωση ορισμένων μετάλλων.

Η αγωγιμότητα στο νερό επηρεάζεται από την παρουσία ανόργανων διαλυμένων στερεών, όπως χλωριούχα, νιτρικά, θειικά και φωσφορικά ανιόντα (ιόντα που φέρουν αρνητικό φορτίο) ή κατιόντα νατρίου, μαγνησίου, ασβεστίου, σιδήρου και αλουμινίου (ιόντα που φέρουν θετικό φορτίο). Μια κανονική τιμή αγωγιμότητας είναι περίπου διπλάσια της ολικής σκληρότητας σε δείγματα μη μαλακωμένου νερού. Εάν η αγωγιμότητα είναι πολύ μεγαλύτερη από το διπλάσιο της σκληρότητας, μπορεί να υποδηλώνει την παρουσία άλλων ιόντων, όπως χλωριούχα, νιτρικά ή θειικά.

Ο χαλκός είναι ένα μέταλλο που υπάρχει φυσικά στο νερό, το έδαφος, τα φυτά και τα ζώα. Ο χαλκός μπορεί να καταλήξει στα αποθέματα νερού ως αποτέλεσμα πολλών διαφορετικών βιομηχανικών διεργασιών, όπως η εξόρυξη, η γεωργία και οι εργοστασιακές εργασίες. Οι χαλκοσωλήνες μπορούν να διαβρωθούν, απελευθερώνοντας περισσότερο χαλκό στο νερό. Το μέγιστο επιτρεπτό επίπεδο χαλκού στο νερό που έχει καθοριστεί από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας είναι 2 mg/l.

Το νερό που περνά μέσα ή πάνω από τη γη διαλύει πυρίτιο από άμμο, πετρώματα και ορυκτά. Η περιεκτικότητα σε διοξείδιο του πυριτίου στα φυσικά νερά κυμαίνεται συνήθως μεταξύ 5 και 25 mg/l.

Ο σίδηρος είναι ένα μέταλλο που βρίσκεται ευρέως σε πετρώματα και εδάφη. Το νερό με σίδηρο μπορεί να φαίνεται αρχικά διαυγές, ωστόσο κατά την έκθεση στον αέρα ο σίδηρος οξειδώνεται σχηματίζοντας πορτοκαλί/κόκκινα αδιάλυτα σωματίδια. Επίπεδα σιδήρου άνω των 0,3 mg/l μπορεί να οδηγήσουν σε λεκέδες ανοιχτού κόκκινου/καφέ χρώματος στα υδραυλικά εξαρτήματα και στα ρούχα και μπορεί να προκαλέσουν ανεπιθύμητη γεύση.

Το σκληρό νερό είναι νερό που περιέχει διαλυμένα μέταλλα, κυρίως ασβέστιο και μαγνήσιο. Συνιστάται ένα επίπεδο μαγνησίου μικρότερο από 40 mg/l για την ελαχιστοποίηση των αλάτων στα συστήματα ύδρευσης. Αυτές οι πολύτιμες πληροφορίες έχουν ως στόχο να σας βοηθήσουν στην ερμηνεία των αποτελεσμάτων της ανάλυσης του νερού σας. Ορισμένα στοιχεία επικεντρώνονται σε παράγοντες μόλυνσης που σχετίζονται με την υγεία, ενώ άλλα αποκαλύπτουν σημαντικά χαρακτηριστικά, όπως η σκληρότητα και η διαβρωτικότητα του νερού. Μεταξύ αυτών, το αποτέλεσμα της ολικής σκληρότητας ως CaCO3 έχει τη μεγαλύτερη σημασία.

Το μαγγάνιο είναι ένα μέταλλο που βρίσκεται ευρέως σε πετρώματα και εδάφη. Σε επίπεδα που υπερβαίνουν τα 0,05 mg/l το μαγγάνιο λεκιάζει τα υδραυλικά εξαρτήματα και τα ρούχα με σκούρο καφέ χρώμα και προκαλεί ανεπιθύμητη γεύση. Η παρουσία του στο νερό μπορεί να οδηγήσει σε ανάπτυξη μικροβίων στο σύστημα σωληνώσεων. Το μαγγάνιο είναι ουσιαστικά μη τοξικό σε επίπεδα που απαντώνται συνήθως και προκαλεί προβλήματα υγείας μόνο σε επίπεδα όπου υπάρχει έντονη ανεπιθύμητη γεύση.

Τα νιτρικά άλατα/νιτρώδη άλατα/αμμωνία βρίσκονται στη φύση από πολλές πηγές, κυρίως από λιπάσματα και λύματα. Συνιστάται στο πόσιμο νερό να είναι < 10 mg/l νιτρικά ή 1 mg/l νιτρώδη

Το pH είναι ένα μέτρο της έντασης της οξύτητας/αλκαλικότητας του νερού σε μια κλίμακα 0-14 με το 7 να είναι ουδέτερο. Χαμηλό pH (<6.5) μπορεί να οδηγήσει σε διάβρωση των μεταλλικών σωλήνων και επιφανειών και σε πράσινο/μπλε χρώμα στα κεραμικά πλακίδια και τους νεροχύτες.

Ο φώσφορος είναι φυσικά παρών στα περισσότερα ύδατα. Προστίθεται επίσης στο 95% των πόσιμων υδάτων του Ηνωμένου Βασιλείου, προκειμένου να μειωθεί η ποσότητα μολύβδου που μπορεί να διαλυθεί στο νερό μας. Αυτή η δοσολογία του νερού οδηγεί σε συγκεντρώσεις περίπου 1 mg/l φωσφόρου στο πόσιμο νερό του Ηνωμένου Βασιλείου.

Αν και οι συγκεντρώσεις καλίου που συνήθως βρίσκονται στο πόσιμο νερό είναι γενικά χαμηλές και δεν προκαλούν προβλήματα υγείας, η υψηλή διαλυτότητα του χλωριούχου καλίου και η χρήση του σε συσκευές επεξεργασίας, όπως οι αποσκληρυντές νερού, μπορεί να οδηγήσει σε σημαντικά αυξημένη έκθεση. Μια κατευθυντήρια τιμή για τη συγκέντρωση καλίου στο πόσιμο νερό στο Ηνωμένο Βασίλειο είναι 2,5 mg/l.

Αντί να έχει υψηλότερα επίπεδα ασβεστίου και μαγνησίου, το μαλακό νερό τείνει να έχει υψηλότερες συγκεντρώσεις νατρίου ή αλατιού. Τα άλατα νατρίου (π.χ. χλωριούχο νάτριο) βρίσκονται σχεδόν σε όλα τα τρόφιμα (η κύρια πηγή καθημερινής έκθεσης) και στο πόσιμο νερό. Αν και οι συγκεντρώσεις νατρίου στο πόσιμο νερό είναι συνήθως μικρότερες από 20 mg/l, σε ορισμένες χώρες μπορεί να υπερβαίνουν κατά πολύ το όριο αυτό. Θα πρέπει να σημειωθεί ότι ορισμένοι αποσκληρυντές νερού μπορούν να προσθέσουν σημαντικά στην περιεκτικότητα του πόσιμου νερού σε νάτριο.

Το θειικό άλας μπορεί να υπάρχει στο νερό λόγω ανθρωπογενών και φυσικών διεργασιών, αλλά συχνά προστίθεται κατά την επεξεργασία του νερού ως θειικό αργίλιο. Τα θειικά άλατα αυξάνουν την αγωγιμότητα του νερού και έτσι ενισχύουν τις διαδικασίες διάβρωσης, οι οποίες μπορούν στη συνέχεια να οδηγήσουν σε υψηλότερη συγκέντρωση μετάλλων στο νερό. Τα υψηλά επίπεδα θειικών αλάτων επηρεάζουν τη γεύση του νερού. Η οδηγία της Ευρωπαϊκής Ένωσης για το πόσιμο νερό (1998) ορίζει ως μέγιστη κατευθυντήρια τιμή τα 250 mg/l.

Η σκληρότητα ως CaCO3 είναι η συγκέντρωση ιόντων ασβεστίου και μαγνησίου εκφρασμένη σε ισοδύναμα ανθρακικού ασβεστίου. Θεωρείται ο καλύτερος τρόπος μέτρησης της σκληρότητας στο νερό. Οι μετρήσεις γίνονται σε mg/l.

Αν και τα επίπεδα ψευδαργύρου στα επιφανειακά και υπόγεια ύδατα δεν υπερβαίνουν συνήθως τα 0,01 και 0,05 mg/l, αντίστοιχα, οι συγκεντρώσεις στο νερό της βρύσης μπορεί να είναι πολύ υψηλότερες ως αποτέλεσμα της διάλυσης του ψευδαργύρου από τους σωλήνες. Οι συγκεντρώσεις ψευδαργύρου είναι πιθανό να είναι μεγαλύτερες στο νερό που παραμένει στο σύστημα υδραυλικών εγκαταστάσεων για παρατεταμένο χρονικό διάστημα. Εάν ο ψευδάργυρος είναι αυξημένος, το να αφήσετε το νερό να τρέξει για 1-2 λεπτά πριν από τη χρήση θα πρέπει να μειώσει σημαντικά τις συγκεντρώσεις. Συγκεντρώσεις μεγαλύτερες από 3 mg/l μπορεί να είναι επιζήμιες για την εμφάνιση του νερού, με την ανάπτυξη ενός λιπαρού επιφανειακού φιλμ και μιας δυσάρεστης μεταλλικής ή στυπτικής γεύσης. Το νερό που περιέχει πάνω από 5 mg/l μπορεί επίσης να είναι θωλό.

Scroll to Top

Language Select

Please choose your language: