"Waterconditionering", "waterherstructurering", "elektrochemische kalkaanslagverwijdering": dit zijn slechts enkele van de vele termen die worden gebruikt om technologieën te beschrijven die zijn ontworpen om kalkaanslag te voorkomen via een elektrochemische reactie.

Al tientallen jaren bestaan er systemen die gebruikmaken van magneten, wikkelspoelen en radiofrequenties, om er maar een paar te noemen. Ze hebben allemaal één ding gemeen: ze kunnen niet in alle omgevingen een effectieve kalkaanslagverwijdering garanderen. Het zijn geen slechte producten en ze zijn ook niet volledig ineffectief. Ze worden echter beperkt door de wetenschap die hun werking ondersteunt, zodat ze in het beste geval alleen maar kunnen helpen het probleem te verminderen, maar niet kunnen elimineren. Dit wordt algemeen aanvaard, ondersteund door onafhankelijke wetenschappelijke studies en in veel gevallen openlijk gedocumenteerd op de websites van de fabrikanten zelf.

In bijna alle gevallen proberen deze systemen de neerslag van de kalkaanslagvormende mineralen uit de wateroplossing te forceren. In oplossing zijn deze mineralen niet zichtbaar, maar door ze te forceren om uit te slaan, gaan ze van een vloeibare naar een vaste toestand over. Dit gebeurt met wisselend succes, maar nooit volledig. Wat er daarna gebeurt, is echter erg belangrijk. Nu de mineralen uit de oplossing zijn gehaald en zich in een nieuwe vorm aan elkaar binden, vormen ze misschien geen kalkaanslag, maar deze zichtbare afzettingen moeten wel uit uw watersysteem worden gefilterd.
Als u dit niet doet, kunnen apparaten en verwarmingsinstallaties verstopt raken, of kunnen de mineralen gewoon weer oplossen in de oplossing, waardoor de problemen met hard water blijven bestaan.